دانلود تحقیق در مورد قرآن کریم، ارزش واقعی، جهان مادی

طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ »؛ خداوند به مردان و زنان‌ با‌ ایمان باغ‌هائی از بهشت را وعده داده که نهرها از زیر درختان آن‏ها جاری هستند،جاودانه در آن خـواهند مـاند و مسکن‌های پاکیزه‌ای در بهشت نصیب آن‏ها ساخته و خشنودی‌ خدا‌ از‌ همه این‏ها بالاتر است و پیروزی‌ بزرگ‌ همین است‌ (توبه/72).
«ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ذَلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ»؛ با سلامتی از هر‏گونه‌ بیماری‌ جـسمی و روانی وارد بهشت شوید (ق/ 34).
« لَهُمْ دَارُ السَّلاَمِ عِندَ رَبِّهِمْ وَهُوَ وَلِيُّهُمْ بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ»؛ برای آن‏ها خانه سلامت است و خدا دوستدار آن‏ها است برای کارهای‌ نیکی‌ که‌ انجام داده‌اند (انعام/127).
«يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ آمِنِينَ»؛ در آنجا هر ميوه‏اى را [كه بخواهند] آسوده خاطر مى‏طلبند (دخان/ 55) در‌ بهشت‌ از هر نوع نعمتی کـه بخواهند برای آنان آماده و از هر خطری‌ در‌ ایمنی‌ هستند.
و در آخر می‎توان خاطرنشان کرد که این نعمات جاودانه می‏باشند، جاودانگی نعمات بهشتی خود عامل معنوی بزرگی است برای لذت بردن زیرا هر نعمت و لذتی اگر دوامی نداشته باشد خالص و ناب نخواهد بود و خداوند این امکان را برای بهشتیان میسر می‎کند تا به لذت کامل برسند و نسبت به آینده‏ی خود اطمینان داشته باشند.

2-5-1-2 نعمت‏های جسمانی
انسان در جهان مادی با لذات جسمانی انس بیشتری دارد، لذا خداوند در قرآن به لذات جسمانی نیز اشاره نموده است که برخی از آن‏ها شامل‏:
باغ‎هایی که نهرها از زیر درختانش جاری است، درختان خوشبو و سایه‎دار و انواع زینت‎ها، خادمان و غلامان.
غلمان نیز مانند حـور از مـخلوقات بهشتی است که‌ خداوند‌ برای‌ خدمتگزاری به بهشتیان خلق کرده است. «‏وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُونٌ»؛ نوجوانانی همچون مرواریدهایی‌ در‌ صدف‌ گرداگرد بهشتیان گردش می‌کنند و هرلحظه‌ آماده‌ خدمتگزاری هستند (طور/ 24).
«‏وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِآنِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا»؛ در گرداگرد بهشتیان ظرف‌ها و قـدح‌های بـلورینی از نقره می‌گردانند‌ (دهر/ 15).
«آیـه مبارکه سوره زخرف نیز اشاره به کاسه‌ها‌ و کوزه‌های زرین و طلایی دارد: يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَأَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (زخرف/ 71) و در ادامه‌ آیه،‌ خدای سبحان تـمام نـعمت‌های بهشتی را در عبارتی کوتاه جمع می‌کند به‌گونه‌ای که‌ اگر‌ تمام‌ خلایق بخواهند انواع نعمت‌های بهشتی را توصیف کـنند نـمی‌توانند وصـفی پیدا کنند که این عبارت‌ شامل‌ آن نباشد چون می‌فرماید آنچه دل می‌خواهد و چـشم از آن لذت مـی‌برد‌ در‌ بهشت وجود دارد و چون ارزش واقعی نعمت به همیشگی بودن آن است در فراز‌ آخر‌ آیه‌ می‌فرماید: «شـما جـاودانه در آنـجا خواهید ماند» (شرکا، 1381 الف: 16).
بهشتیان‌ با دستبندهایی از طلا و مروارید زینت می‌شوند و به آن‏ها لبـاس‌هایی از حـریر سبز می‌پوشانند.‌ «‏أُوْلَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا»؛ آنانند كه بهشت‏هاى عدن به ايشان اختصاص دارد كه از زير [قصرها]شان جويبارها روان است در آنجا با دستبندهايى از طلا آراسته مى‏شوند و جامه‏هايى سبز از پرنيان نازك و حرير ستبر مى‏پوشند، در آنجا بر سريرها تكيه مى‏زنند چه خوش پاداش و نيكو تكيه‏گاهى (کهف/ 31).
گـرداگرد بهشتیان‌ قدح‌هایی‌ از شراب طهور را‌ می‌گردانند،‌ شرابی که سفید و درخشنده و لذّت‌بخش است و مـوجب فـساد و تباهی عقل‌ نمی‌شود. « يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِينٍ* بَيْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ* لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ»؛ با جامى از باده ناب پيرامونشان به گردش درمى‏آيند* [باده‏اى] سخت‏سپيد كه نوشندگان را لذتى [خاص] مى‏دهد * نه در آن فساد عقل است و نه ايشان از آن به بدمستى [و فرسودگى] مى‏افتند (صـافات/ 45-47).
سفره عظیم خوردنی‌های الهی در‌ بهشت‌ بـیش از گـوشت تأکید بر میوه دارد که اشاره‌ای است به برتری‌ میوه‌ بر‌ گوشت و هشداری است برای انتخاب غذا در دار دنیا: « وَأَمْدَدْنَاهُم بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ»؛ ‌ با [هر نوع] ميوه و گوشتى كه دلخواه آنهاست آنان را مدد [و تقويت] مى‏كنيم (طور/ 22).
در آیه کوتاه‌ دیگری‌ در سوره‌ رحمن‌ سـخن‌ از شـاخه‌های درخـتان دو بهشت است‌ و این‌که بر هـر شـاخه‌ای از هـر درخت، نوعی از میوه وجود دارد‌ و این شاخه‌ها هیچ‌وقت پیر و فرسوده‌ نشده و از طراوت‌ و زیبایی آن‏ها کاسته نمی‌شود: « ذَوَاتَا أَفْنَانٍ»؛ ‌ كه داراى شاخسارانند (رحمان/ 48).
در‌ آیه‌ دیگری سخن از‌ درختی‌ سبز و خوش‌رنگ و خوش‌بو‌ می‌رود که میوه‌ای شیرین و خوش‌طعم شبیه موز دارد. این درخت به‌گونه‌ای است کـه‌ سـاقه‌ و شـاخه‌هایش از میوه پوشیده شده‌ است:‌ « فِي سِدْرٍ مَّخْضُودٍ* وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ
»
؛ در [زير] درختان كنار بى‏خار* و درختهاى موز كه ميوه‏اش خوشه خوشه روى هم چيده است (واقعه/ 28).
« وَفَاكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ * وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ»، و میوه‌هایی از هر نوع که مایل باشند، و گوشت پرنده از هر نوع که بخواهند (واقعه/ 20 – 21). «از آیه استفاده می‌شود که میوه بر گوشت مقدم است و ایـن به جهت آن است که میوه از نظر تغذیه بهتر و عالی‌تر است و به‌علاوه خوردن میوه‌ قبل‌ از‌ غذا علاوه بر این‌که خالی‌ از‌ لطف‌ نیست، برای سلامتی هم مناسب است. آیات بسیاری از قرآن کـریم اشـاره دارد به این‌که درختان بهشتی کاملاً در دسترس بهشتیان‌ قرار‌ داد‌ به طوری که به آسانی می‌توانند از هرگونه‌ میوه‌ای‌ شخصاً تناول کنند و این معنی درباره غذاهای دیگر بهشتی نیز مسلماً صادق است. نـکته قـابل‌ذکر دیگر این‌که در‌ مورد‌ میوه‌ تعبیر به يَتَخَيَّرُونَ یعنی «انتخاب می‌کنند» را می‌آورد و در‌ مورد غذا مِّمَّا يَشْتَهُونَ یعنی اشتها دارند را به کار می‌برد. بعضی خـواسته‌اند بـین آن دو تفاوت قائل‌ شوند؛‌ ولی‌ بـه نـظر می‌رسد این دو تعبیر ناظر به یک معنی است‌ و آن این است که بهشتیان هر نوع غذایی را بپسندند از سوی خدمتکاران در اختیارشان گذاشته می‌شود» (شرکا، 1381 ب: 14-15).

2-5-2 باغ‏های بهشت
در تفاسیر برای بهشت هفت طبقه درنظر گرفته‎اند که خداوند در قرآن کریم به چند مورد از آن اشاره فرموده است:
بهشت فردوس: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا* خَالِدِينَ فِيهَا لَا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلًا» بى‏گمان كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند باغهاى فردوس جايگاه پذيرايى آنان است* جاودانه در آن خواهند بود و از آنجا درخواست انتقال نمى‏كنند (کهف/107).
 بهشت خلد: «قُلْ أَذَلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاء وَمَصِيرًا» بگو آيا اين [عقوبت] بهتر است‏يا بهشت جاويدان كه به پرهيزگاران وعده داده شده است كه پاداش و سرانجام آنان است (فرقان/15).
بهشت عدن: «أُوْلَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا» نانند كه بهشتهاى عدن به ايشان اختصاص دارد كه از زير [قصرها]شان جويبارها روان است در آنجا با دستبندهايى از طلا آراسته مى‏شوند و جامه‏هايى سبز از پرنيان نازك و حرير ستبر مى‏پوشند در آنجا بر سريرها تكيه مى‏زنند چه خوش پاداش و نيكو تكيه‏گاهى(کهف/31).
بهشت ماوی: «أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَى نُزُلًا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ»؛ اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند به [پاداش] آنچه انجام مى‏دادند در باغ‏هايى كه در آن جايگزين مى‏شوند پذيرايى مى‏گردند (سجده/19)
بهشت نعیم: «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ* أُوْلَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ * فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ»؛ و سبقت‏گيرندگان مقدمند* آنانند همان مقربان [خدا]* در باغستان‏هاى پر نعمت (واقعه/10-12).
«وَبَشِّرِ الَّذِين آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ كُلَّمَا رُزِقُواْ مِنْهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقًا قَالُواْ هَذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَأُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهًا وَلَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَهُمْ فِيهَا خَالِدُونَ»؛ به کسانی‌ که‌ ایمان‌ آورده و عمل صالح انجام دادند، بشارت ده که بـاغ‌هایی از بـهشت جایگاه آن‏هاست که‌ از‌ زیر‌ درختانش نهرها جاری است، هر زمان که میوه‌ای از آن بـه آن‏ها‌ دادهـ‌ شود، می‌گویند: این همان است که قبلاً به ما روزی شده بود (ولی چقدر این‏ها از‌ آن‏ها‌ بـهتر و عالی‌تر است) و میوه‌هایی که برای آن‏ها می‌آورند، همه (از‌ نظر‌ خوبی و زیبایی) یکسان‌اند و بـرای آن‏ها‌ هـمسرانی‌ پاک‌ و پاکیزه است و در آنجا جاوید‌ خواهند‌ بود (بقره/ 25).

2-5-3 وسعت بهشت
در قرآن کریم می خوانیم: وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ؛ شتاب کنید برای رسیدن به مغفرت و آمرزش پروردگار خویش و به بهشتی که وسعت آن به اندازه ی آسمان و زمین است و برای پرهیزکاران آماده شده است (آل عمران / 133).
در تفسیر «منهج‎الصادقین» روایتی آورده که می‎گوید: «جبرئیل اراده کرد که طول بهشت را بداند، سی هزار سال پرواز کرد و خسته شد، لذا از خداوند مدد خواست تا سی هزار مرتبه، هر مرتبه سی هزار سال پرواز کرد. پس گفت: خدای من آیا نصف بیشتر بهشت را گردش کرده ام یا نصف کمتر را؟ آن وقت یکی از حوریان بهشت، سر از خیمه‏ی خود بیرون اورد و گفت: یا روح الله چرا به خودت زحمت می‎دهی به خدا د این مدت که پرواز کرده‎ای هنوز از مملکت من بیرون نرفته‎ای. جبرئیل گفت: تو کیستی؟ گفت: من حوریه‎ای هستم از حوریان بهشت که برای مومنی از مومنان خلق شده‎ام» (کاشانی، 1388: 187).

2-6 دوزخیان چه کسانی هستند؟
2-6-1 کافران، مشرکان و مرتدان
کافر به کسی گفته می‌شود که دارای دین به خص
وصی نباشد. در اسلام کافر به کسی گفته می‌شود که منکر خدا است و موجودیت خدا (خالق جهان) را انکار می‌کند وکسی که معاد ویا رسالت و خاتم الانبیاء محمّد را منکر شود و یا کسی که یکی ازضروریات دین- مثل نماز و روزه- را منکر شود یا کسانی که دشمن یکی از امامان شیعه یا فاطمه باشند (خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، بی تا: 125).
«وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِرِينَ »؛ و بى‏ترديد جهنم بر كافران احاطه دارد (توبه/49).
«ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَرُسُلِي هُزُوًا »؛ اين جهنم سزاى آنان است چرا كه كافر شدند و آيات من و پيامبرانم را به ريشخند گرفتند (کهف/106).
شِرک واژه‌ای عربی است که از سه حرف ش‌رک به معنی شریک‌بودن تشکیل شده‌است. در دین شرک در برابر توحید قرار دارد و مفهوم آن اعتقاد داشتن به چندخدایی (وجود چند خدا) یا فرض نمودن شریک برای خدا است. شرک تنها گناه نابخشودنی در قرآن عنوان شده است: «‏إِنَّ اللّهَ لاَ يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَن يَشَاءُ وَمَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا»؛ مسلما خدا اين را كه به او شرك ورزيده شود نمى‏بخشايد و غير از آن را براى هر كه بخواهد

Leave a Comment