سامانه پژوهشی – تاثیر مهارتهای ارتباطی مدیران(همدلی، مثبت گرایی، تساوی) بر رضایت شغلی کارکنان- قسمت …

شادمانی
حالت شادمانی و هیجان های مثبت تأثیر مهمی بر طول عمر دارند و علاوه بر این خلاقیت و حل مسئله را نیز تسهیل می کنند شادمانی دست کم دو جزء اساسی (شناختی و عاطفی) دارد . با این وجود که شادمانی متضاد افسردگی نیست اما نبود افسردگی شرط لازم برای رسیدن به شادمانی است.
خوشبینی[۲۳]
یک انتظار کلی دایر بر این است که در آینده چیزهای خوب بیشتر از چیزهای بد اتفاق می افتد. عموما مردم خوش بینی را به صور واقعی، در نظر می گیرند. زاویه تفکر مثبت از مثبت اندیشی و خوش بینی، بیانگرآن است که خوش بینی مستلزم تکرار عبارت هایی تقویت کننده با خود است، مانند اینکه “من هر روز با انحاء مختلف دارم پیشرفت می کنم”، یا تجسم آنکه همه کارها با موفقیت انجام می پذیرد. پژوهشگران در پی بیست سال کندوکاو، به اساس خوش بینی دست یافته اند. مبنای خوش بینی و مثبت اندیشی، در عبارت های امیدوار کننده یا تجسم موفقیت جای ندارد، بلکه در نحوه تفکر افراد درباره علت ها ریشه دارد. به عبارتی این سبک تبیین افراد است که خوش بینی و بدبینی را تعیین می کند. سبک تعیین هم دارای ابعادی چون تداوم، فراگیری و شخصی بودن است. تا پایان دهه ۱۹۷۰ امیدواری های آینده فرد نشانه ای از سلامت روانی و پختگی و نیرومندی به حساب می آمد ولی بالعکس امروزه خوش بینی یکی از پیشایندها و نشانه های سلامت روانی تلقی می گردد .(همان منبع)
در خوش بینی برخلاف خود کارآمدی و امیدواری که تنها به بعد درونی توجه می کردند، به عوامل خارجی هم توجه می شود. مثلاً عاملی که می تواند باعث ایجاد و شکلگیری انتظارات مثبت گرا در یک فرد خوشبین شود، ممکن است خود و تواناییهایش یا عوامل خارجی و دیگران باشد. (فرزانه، ۱۳۸۹ )
امیدواری
امید[۲۴] یکی از اجزاء داشتن هدف و معنا است. امید به عنوان داشتن دید مثبت نسبت به آینده و توانایی ایجاد گذرگاه هایی برای رسیدن به اهداف و آرزوها تعریف شده است. امید ترکیب نوعی عزم درونی– جهش ایمان – با رویدادهای بیرونی است که ما آرزو داریم رخ بدهند.
امیدواری از دو جزء تشکیل شده است: عاملیت، برنامه ریزی برای دستیابی به هدف. مقصود از عاملیت، داشتن اراده برای دستیابی به نتیجه مورد نظر یا دلخواه است. (سیمار اصل و همکاران،۱۳۸۹)
حس عاملیت یا کنترل درونی یکی از عناصری است که که امید را ایجاد می کند و این عنصر می تواند باعث خلق عزم و انگیزه جهت دستیابی به هدف شود. (فرزانه،۱۳۸۹ )
بنابراین، امیدواری، مستلزم، عاملیت یا نوعی انرژی برای تعقیب اهداف است. علاوه بر این، دیگر عنصر تشکیل دهنده امیدواری، برنامه‌ریزی برای دستیابی به هدف است که نه تنها دربرگیرنده شناسایی هدفها است، بلکه راه‌های متفاوت رسیدن به هدفها را نیز در بر می‌گیرد. به عبارت دیگر: امیدواری مستلزم داشتن اراده برای نیل به موفقیت و نیز، شناسایی، شفاف سازی و پیگیری راههای لازم برای دستیابی به موفقیت است. (سیمار اصل و همکاران،۱۳۸۹)
بخشش
بخشش[۲۵] یک حرکت شخصی – اجتماعی در قبال یک تخطی مشخص است که خطا کار در قبال آن مسئول است. با اقدام به بخشش به خطا کننده می گوییم: من با علم به اینکه تو نسبت به من مرتکب خطا و تجاوز
شدی، در پی عقوبت کردن تو نیستم، چون تو را بخشیدم. با بخشش خطاکار مورد گذشت قرار می گیرد و مسئله منتفی می شود. بخشش با سلامت جسمانی و روانی بهتر، رضایت شغلی، و سازگاری بهتر رابطه دارد. (همان منبع)
تاب آوری
کنار آمدن موفقیت آمیز فرد با عوامل استرس زا و موقعیت های دشوار تاب آوری[۲۶] نامیـده می شود . تاب آوری در اصطلاح چنین تعریف می شود: “ نوعی حالت قابل توسعه در فرد که بر اساس آن قادر است در رویارویی با ناکامی ها، مصیبت ها و تعارضهای زندگی و حتی رویدادهای مثبت، پیشرفتها و مسئولیت بیشتر به تلاش افزون‌تر ادامه دهد و برای دستیابی به موفقیت بیشتر، از پای ننشیند.“
(فیاضی و همکاران،۱۳۸۷)
برخی پژوهشگران؛ تاب آوری را به عنوان توانایی برگشت دوباره به وضعیت عادی در مقابله با مصیبت، تعارض، شکست یا حوادث مثبت، پیشرفت و مسئولیت می دانند. بر خلاف تصورات قدیمی که تاب آوری یک توانایی غیر عادی است که در افراد خاص و بی نظیر قابل مشاهده و تحسین است، روانشناسی
مثبت گرا معتقد است که تاب آوری قابل توسعه در میان مردم عادی است و می توان آن را اندازه گیری کرد. (فرزانه،۱۳۸۹ )
تاب آوری به عنوان حوزه ای پر طرفدار در سالهای اخیر مطرح گردید و به مطالعه و کشف توانمندی های فردی و بین فردی می پردازد و باعث پیشرفت و مقاومت در شرایط دشوار می گردد. افراد تاب آور قدرت پذیرش واقعیت را دارند، و بر این باورند که زندگی با معناتر از آن است که بخواهند در مقابل مشکلات تسلیم شوند. تاب آوری در سطح سازمانی عبارت است از پویایی های ساختاری و رویه ای که باعث
می شود سازمان ظرفیت لازم برای مقابله با دشواری ها و سختی ها را داشته باشند. سازمان های تاب آور با ابعادی چون ساختارهای مؤثر قدرت، روابط اجتماعی، پذیرش واقعیت،نگرش مثبت نسبت به تغییر، تمایز و ارتباطات شناحته می شوند. (سیمار اصل و همکاران،۱۳۸۹)
پژوهشهای انجام شده حاکی از آن است که برخی افراد تاب آور، پس از رویارویی با موقعیت های دشوار زندگی، دوباره به سطح معمولی عملکرد باز می گردند، حال آنکه عملکرد برخی دیگر از این افراد، پس از رویارویی با ناکامی ها، مصیبت ها و دشواری ها نسبت به گذشته ارت

دانلود متن کامل این پایان نامه در سایت abisho.ir

قا پیدا می کند. (فیاضی و همکاران،۱۳۸۷)
در مجموع، افراد تاب آور، دارای این ویژگی ها هستند:
واقعیت های زندگی را به سهولت می‌پذیرند.
ایمان دارند که زندگی پرمعنا است (این باور معمولا به وسیله ارزشهای آنها حمایت می شود).
دارای توانایی های چشمگیری برای وفق دادن سریع خود با تغییرات بزرگ هستند.
خودکارآمدی
خودکارآمدی[۲۷] که می توان آن را اعتماد به نفس نیز نامید، نخستین بار توسط بندیورا[۲۸] تعریف شد: (( خودکارآمدی عبارتست از: باور (اطمینان) فرد به تواناییهایش برای دستیابی به موفقیت در انجام وظیفه ای معین از راه ایجاد انگیزه در خود، تامین منابع شناختی برای خود و نیز ایفای اقدامات لازم )) (فرزانه،۱۳۸۹)
خودکارآمدی اثر وسیعی بر فرایندهای انگیزشی دارد. این تأثیرات را می توان به شرح زیر بیان کرد:
انتخاب: باورهای خودکارآمدی با انتخاب اهداف در ارتباط است. یعنی افراد دارای باورهای کارآمدی بالا، اهداف پیچیده تری را که متضمن تلاش بیشتری است، انتخاب می کنند. تلاش، پشتکار و عملکرد افراد دارای باورهای خودکارآمدی بالا، بالاتر بوده و تلاش و مداومت بیشتری در کارها دارند و در مقایسه با افراد دارای باورهای خودکارآمدی پایین، عملکرد بهتری از خود نشان می دهند.
هیجان: افراد دارای باورهای خودکارآمدی بالا در مقایسه با افراد دارای باورهای خودکارآمدی پایین، در انجام تکالیف از خلق و خوی بهتری برخوردارند. یعنی اضطراب و افسردگی کمتری را تجربه می کنند. (سیمار اصل و همکاران،۱۳۸۹)
افراد با خودکارآمدی بالا دارای این پنج ویژگی زیر هستند:
۱٫ هدفهای والایی برای خود تعیین می‌کنند و ایفای وظایفی دشوار برای رسیدن به آن هدفها را بر عهده می‌گیرند.
۲٫ به استقبال چالشها می روند و برای رویارویی با چالشها سخت تلاش می‌کنند.
۳٫ انگیزه فردی آنها به شدت بالا است.

  1. برای دستیابی به هدفهای خود از هیچ تلاشی مضایقه نمی کنند.
    ۵٫ در رویارویی با موانع، ثابت قدم هستند. (فیاضی و همکاران،۱۳۸۷)