مشکلات رفتاري و عصبي و نقص توجه در بچه‌هاي پره ماچور سنين مدرسه بيشتر بوده است[57].
در مطالعه‌اي که توسط I.B. Elgen و همکارانش در سال 2012 در نروژ در مورد بيماري‌هاي رواني در نوجوانان با وزن تولد پايين بر روي 136 نوجوان با وزن تولد کم و 132 نوجوان با وزن تولد نرمال انجام شد نتايج زير حاصل شد:32 درصد نوجوانان اختلال روانپزشکي داشتند در حالي که نوجوانان با وزن نرمال 10 درصد مشکل داشتند و 20 درصد نوجوانان با وزن تولد کم دچار ADHD و اضطرب بودند[58].
در مطالعه‌اي که توسط M.H. Boyle و همکارانش در سال 2011 د ر مورد سايکوپاتولوژي وزن تولد کم در نوجوانان بر روي 142 نوجوان با وزن تولد خيلي کم و 133 نوجوان با وزن تولد نرمال انجام شد نتايج زير حاصل شد:افسردگي ، اضطراب ، شخصيت دوري گزين و اختلال توجه و تمرکز در نوجوانان با وزن تولد پايين بيشتر از نوجوانان با وزن تولد نرمال بوده است[59].
در مطالعه‌اي که توسط Elizabeth M. Westrupp و همکارانش در سال 2011 در استراليا در مورد نتايج رواني وزن تولد کم در بزرگسالان بر روي 117 بيمار با وزن تولد کم و32 بيمار با وزن تولد نرمال انجام شد نتايج زير حاصل شد:od ratio در بيماران افسرده 17/5 ، بيماران پارانوئيد 08/4 و در بيماران با شخصيت حساس 80/3 بود[60].
در مطالعه‌اي که توسطLindstrom K. و همکارانش در سال 2011 در مورد تولد پره ترم و ADHD در سنين مدرسه بر روي 1180616 نفر که بين سالهاي 1987 تا 2000 متولد شده بودند انجام شد نتايج آن به شرح زير بود: ADHD در بچه‌هاي پره ترم افزايش داشت که 1/2 برابر براي سن 23 تا 28 هفته و 6/1 برابر براي سن 29 تا 32 هفته و 4/1 برابر براي سن 33 تا 34 هفته و3/1 برابر براي سن 35 تا 36 هفته و 1/ 1برابر براي سن 37 تا 38 هفته نسبت به بچه‌هاي متولد شده در سن 39 تا 41 هفته بود[61].
در مطالعه‌اي که توسط Kati Heinonen و همکارانش در سال 2010 در مورد علائم رفتاري ADHD در بچه‌هاي ترم و پره ترم که کوچک براي سن حاملگي (SGA) بودند بر روي 1535 بيمار متولد شده بين سال‌هاي 1985 تا 1986 انجام گرفت نتايج به شرح زيربود: در بچه‌هاي متولد شده با SGA ميزان علائم ADHD 3 برابر بيشتر بود[62].
در مطالعه‌اي که توسط Chirstina M.Hultman و همکارانش در سال 2007 در آمريکا در مورد وزن تولد و علائم ADHDدر بچه‌ها و نوجوانان بر روي 1480 نوزاد دو قلو کم وزن در دو گروه سني 9-8 سال و 14-13 سال انجام شد نتايج زير حاصل شد : وزن تولد ريسک فاکتوري براي ADHD مي‌باشد ولي ژنتيک تاثيري در ADHD ندارد. ميزان ADHD در دو گروه سني 9-8 سال 13 درصد و ميزان ADHD در گروه سني 14-13 سال 12 درصد بوده است [63].
در مطالعه‌اي که توسط Adnan T. Bhutta و همکارانش در سال 2002 در آمريکا 4ثدر مورد شيوع اختلالات رفتاري وشناختي در بچه‌هاي پره ترم در سنين مدرسه بين سال‌هاي 1980تا 2001 صورت گرفت نتايج آن به شرح زير بود: در اين مطالعه 1556 بچه پره ترم به عنوان گروه شاهد و 1720 بچه ترم به عنوان گروه کنترل بودند که 81% بچه‌هاي پره ترم اختلالات رفتاري را نشان دادند که از اين تعداد 67% آنها مبتلا به ADHD بودند[64].
در مطالعه‌اي که توسط دکتر بهشته نيوشا وهمکارانش در سال 1391 در مورد شيوع نشانه‌هاي اختلال نارسايي توجه / بيش فعالي در دانش آموزان تيزهوش دوره راهنمايي استان کهگيلويه و بوير احمد در سال90-1389 بر روي 220 دانش آموز با هوش بهر 127 و بالاتر انجام گرفت نتايج آن به شرح زير بوده است: به طور کلي 2/8% از دانش آموزان تيز هوش داراي نشانه‌هاي اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي بودند ، اين ميزان در پسر‌ها 9% و دختر‌ها 8/6% بود[65].
درمطالعه‌اي که توسط دکتر بهمن صالحي و همکارانش در سال 1391در مورد ارتباط بين اختلال بيش فعالي همراه با نقص توجه و اختلالات همراه در دانش آموزان ابتدايي ناحيه يک اراک بر روي 2000 نفر از دانش آموزان انجام گرفت نتايج آن به شرح زير بود:اختلالات نقص توجه و بيش فعالي و تکانشگري و يا نوع ترکيبي به ترتيب 2/2%، 5/3% و 7/2% بودند[66].
در مطالعه‌اي که توسط سروش بخشي و همکارانش در سال 1390 در مورد شيوع اختلال نقص توجه / بيش فعالي در بين دانش آموزان سال سوم ابتدايي شهرستان رشت در سال تحصيلي 87-1386 بر روي 200 دانش آموز انجام گرفت که نتايج آن به شرح زير بوده است : طبق گزارش معلم‌ها 26 نفر (4/14%)و طبق گزارش والدين 32 نفر (67/17%) و بر حسب گزارش هر دو 14 نفر (7/7%) به اختلال نقص توجه / بيش فعالي مبتلا هستند[67].
در مطالعه‌اي که توسط دکتر نور محمد بخشاني و همکارانش در سال 1390در مورد فراواني علائم بيش فعالي و نارسايي توجه بالغين در دانشجويان دانشگاه سيستان و بلوچستان بر روي 403 نفر از دانشجويان انجام گرفت نتايج آن به شرح زير است:در شاخص بي توجهي 39 نفر(7/9%) داراي علائم بالاتر از متوسط(7/5%) و خيلي بالاتر از متوسط(4%) و در شاخص بيش فعالي 32 نفر (9/7%) داراي علائم بالاتر از متوسط (2/4%) بودند.علاوه بر اين در شاخص تکانشگري27 نفر (7/6%) علائم بالاتر از متوسط (5/4%) و خيلي بالاتر از متوسط (2/2%) و در شاخص مشکل خود پنداري38نفر (4/9%) علائم بالاتر از متوسط (2/4%) و خيلي بالاتر از متوسط (2/5%) را نشان داده اند[68].
در مطالعه‌اي که توسط دکتر ناهيد اعرابي و همکارانش در سال 1389 در مورد شيوع اختلال کاهش تمرکز/ بيش فعالي در خانواده‌هاي ساکن شهرک سازماني شهر تهران در سال 1385 برروي 327 نفر کودک زير 14 سال صورت گرفت نتايج آن به شرح زير بوده است:6/12% از کودکان مورد بررسي داراي معيارهاي ADHD بر اساس پرسشنامه کانرز بودند.8/89% داراي معيار مخالف جويي، 8/88% داراي معيار اختلال شناختي و 5/79% داراي معيار بيش فعالي بودند.همچنين در اين مطالعه فراواني ابتلا به اين اختلال در کودکان دختر بيش از پسران بود[69].
در مطالعه‌اي که توسط دکتر ابراهيم عبداللهيان و همکارانش در سال 1383 درمورد بررسي شيوع اختلال بيش فعالي ونقص توجه در کودکان سنين قبل از دبستان شهرمشهد در سال تحصيلي 82-1381 بر روي 1089 انجام گرفت که نتايج آن به شرح زير بوده است : 133 نفر حداقل نمره لازم(بالاي 15) را کسب کرده اند و شيوع کلي 3/12 با حد اطمينان 95% بدست آمد که شيوع در پسران 1/18 درصد و شيوع در دختران 7/6 درصد بدست آمد[70].
در مطالعه‌اي که توسط دکتر پريا حبراني و همکارانش در سال 1382 درمورد اختلال روانپزشکي در خانواده کودکان مبتلا به کمبود توجه – بيش فعالي بر روي 60 نفر صورت گرفت نتايج آن به شرح زير بود:شايعترين اختلال‌هاي روانپزشکي در بستگان کودکان موردبررسي به ترتيب:اختلال‌هاي افسردگي 7/51% ، ADHD 3/48% ، اختلال‌هاي اضطرابي 7/41% واختلال وسواسي اجباري 25% بود[71].
در مطالعه‌اي که توسط دکتر محمد جواد عليشاهي و همکارانش در سال 1382 در موردميزان شيوع اختلال کمبود توجه و بيش فعالي در کودکان دبستاني شيراز برروي 2182 نفر دانش آموز انجام گرفت نتايج آن به شرح زير بوده است:شيوع کلي اختلال کمبود توجه و بيش فعالي 8/5% بوده که شامل 1/1% زير گروه بدون توجه، 45/0% زير گروه بيش فعال تکانشگر و 2/4% زير گروه مرکب مي‌باشد.همچنين از نظر ابتلا به ADHD بين پسرها (49/8%) و دخترها (18/3%) تفاوت معناداري وجوددارد[72].

فصل دوم: مواد و روش‌ها

2-1- بيان مسئله و اهميت آن
بيش فعالي واختلال توجه (ADHD:attention-deficit hyperactivity disorder) يک سندروم عصبي-رفتاري است که با عدم توجه، تحريک پذيري، فعاليت زياد، رفتارهاي مضطربانه و متلاطم به خصوص در پسر بچه‌ها مشخص مي‌شود.
ADHD يکي از شايعترين مشکلات رواني در بچه‌هاست و در حدود %9-3 بچه‌هاي سنين مدرسه را گرفتار کرده است.اين بيماري در پسربچه‌ها شايعتر است و با نسبت 3 به 1 تا 5به1 است.در صورتي که در بزرگسالان نسبت مرد به زن يکسان است [73].
اتيولوژي ADHD هنوز مشخص نشده است اما کاهش حجم مغز، وزن کم موقع تولد وآسيب‌هاي مغزي در هنگام زايمان به خصوص در بچه‌هاي پره ترم از جمله عوامل دخيل در ايجاد ADHD هستند. به علت کاهش ميزان مرگ ومير نوزادان نارس در دو دهه‌ي اخير و کاهش ميزان معلوليت‌هاي فيزيکي تلاش‌هايي براي بهتر شدن رشد ذهني در اين نوزادان انجام شده است [74].
گزارش‌هاي موجود حاکي از افزايش ريسک مشکلات رواني و رفتاري در نوزادان با وزن تولد خيلي پايين)وزن کمتر از 2000 گرم) مي‌باشد[12-8].در مطالعات مختلف شيوع ADHD در بچه‌هاي با وزن تولد پايين(وزن کمتر از 2500گرم) 16%تا20% گزارش شده است. در اين نوزادان ريسک آسيب به ماده سفيد مغز زياد است.ماده‌ي سفيد مغز در ادراک، آگاهي، حرکت و سلامت ذهني نقش دارد [75].
همچنين مطالعات اخير نشان داده اند اختلال در توجه در بچه‌هاي پره ترم که بين 32 تا 36هفته متولد شده اند در مقايسه با بچه‌هاي ترم در سنين مدرسه بيشتر است [76].
در مطالعه‌اي که در سال 2010 در مورد علائم رفتاري ADHD در بچه‌هاي پره ترم و ترم صورت گرفت ADHD در بچه‌هاي پره ترم 3 برابر بيشتر بود [62].
اين تحقيقات در ساير کشورها صورت گرفته وبه نظر مي‌رسد تحقيقي دراين زمينه در ايران وجود ندارد لذا ما برآن شديم تا فراواني نسبي ADHD را در کودکان 6 ساله با وزن پايين تولد در شهر يزد بررسي کنيم.
2-2- عنوان طرح
بررسي فراواني نسبي بيش فعالي واختلال توجه (ADHD) در کودکان6 ساله با وزن تولد پايين در شهر يزد
frequency rate of attention deficit hyperactivity disorder in 6 years old children with low birth weight in yazd
2-3- جامعه مورد بررسي
اين مطالعه درسال 93-92 بر روي 120 کودک 6 ساله که 60 نفر آن‌ها با وزن تولد کم (زير 2500 گرم) و 60 نفر با وزن تولد بالاي 3000 گرم بودند در شهر يزد انجام شد.
2-4- حجم نمونه
حجم نمونه بر اساس مطالعات مشابه که در اين زمينه وجود داشت و بعد از مشاوره با متخصص آمار تعداد 60 نمونه در هر گروه جمعاٌ 120 نفر در نظر گرفته شد.
2-5- نوع و روش مطالعه
مطالعه حاضر يک مطالعه از نوع تحليلي است که به روش Historical-cohort انجام شده است.
2-6- مکان وزمان مطالعه
مطالعه بر روي 60 کودک 6 ساله متولد شده با وزن کم (زير 2500 گرم) و60 کودک 6 ساله متولد شده با وزن بالاي 3000 گرم در سال تحصيلي 1393-1392در مدارس استان يزد انجام شد.
2-7- فرضيه
فراواني نسبي بيش فعالي – کمبود توجه در کودکان با وزن تولد پايين بيشتر از کودکان با وزن تولد بالاي 3000 گرم مي‌باشد.
2-8- هدف کلي
تعيين فراواني نسبي بيش فعالي و اختلال توجه در کودکان 6 ساله با وزن تولد پايين در شهر يزد
2-8-1- اهداف ويژه
* تعيين و مقايسه فراواني نسبي بيش فعالي و اختلال توجه در دو گروه مورد بررسي
* تعيين و مقايسه فراواني نسبي بيش فعالي و اختلال توجه در دو گروه مورد بررسي بر حسب سن حاملگي
* تعيين و مقايسه فراواني نسبي بيش فعالي و اختلال توجه در دو گروه مورد بررسي بر حسب جنس
* تعيين و مقايسه فراواني نسبي بيش فعالي و اختلال توجه در دو گروه مورد بررسي بر حسب نوع تغذيه‌ي دوران شيرخوارگي
* تعيين و مقايسه ميانگين نمره بيش فعالي در دو گروه مورد بررسي
2-9- روش انجام کار
براي اين کار احتياج به چک ليست است که با مراجعه به مقالات وکتب مختلف اطلاعات مورد نياز آن تهيه و تکثير گرديد و سپس با مراجعه به مدارس وبررسي پرونده‌هاي بهداشتي افرادي که در کلاس اول ثبت نام نموده بودند بچه‌هاي 6 ساله باوزن تولد کمتر از 2500 گرم که افراد مورد نياز بودند انتخاب

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید