مي و كيفي توليد را متأثر از خود ساخته است. بررسي هاي انجام شده توسط مركز پشتيباني طيور شركت سهامي پشتيباني امور دام كشور نشان مي دهد كه به طور متوسط حدود 60 تا 70 درصد هزينه توليد يك كيلوگرم گوشت مرغ اختصاص به هزينه تغذيه (دان) دارد. در بين اقلام مختلف تشكيل دهنده غذاي مرغ، ذرت، كنجاله سويا و پودر ماهي به طور متوسط 62 تا 70 درصد از هزينه خوراك مرغ را تشكيل مي دهد. آن چه بر اهميت ذرت، كنجاله سويا و پودر ماهي به عنوان نهاده هاي اصلي صنعت مرغداري مي افزايد، آن است كه اين اقلام عمدتاً وارداتي بوده و نوسانات ناشي از قيمت واردات اين محصولات همواره باعث نوسانات شديد قيمت محصول نهايي(گوشت مرغ) اين صنعت گرديده است. به رغم تلاش هاي صورت گرفته، صنعت مرغداري كشور هنوز نوسانات شديد قيمت نهاده هاي توليد و عدم كنترل مناسب قيمت آ ن ها را از يك سو و كنترل شديد قيمت محصول توليدي(گوشت مرغ) را از سوي ديگر تجربه مي كند كه اين امر به نوبه خود موجب كاهش سود توليد كننده و عدم رغبت به سرمايه گذاري در اين بخش مي گردد(مشايخي و حاجي زاده فلاح، 1390).

1-5- مکمل های معدنی و ویتامینی
مواد معدنی و ویتامین ها دارای وظایف بیولوژیکی زیادی در بدن می باشند و تامین بهینه آن ها برای تندرستی و عملکرد بهینه طیور ضروری است (NRC، 1994). در چند سال اخیر تحقیقات زیادی در مورد مقدار واقعی احتیاج به مواد معدنی و ویتامین ها صورت گرفته است(پوررضا، 1387). موسسات مختلف توصیه های متفاوتی از نیازهای مواد معدنی و ویتامینی را برای جوجه های گوشتی انجام می دهند، که از آن جمله می توان به انجمن تحقیقات ملی آمریکا NRC ( National Research Concil ) و نیز توصیه های شرکت های تولیدکننده سویه های خاص تجارتی اشاره کرد (Inal و همکاران، 2001).
مکمل های معدنی و ویتامینی ترکیبی از مواد معدنی و ویتامین ها هستند که به جیره غذایی حوحه های گوشتی برای تامین آن دسته از مواد معدنی و ویتامین هایی که احتمال کمبودشان در جیره های غذایی بیشتر است اضافه می شوند. با توجه به اهمیت اضافه کردن مکمل های معدنی و ویتامینی به جیره های غذایی جوجه های گوشتی، امروزه تولید تجارتی این مکمل ها در تمام نقاط دنیا رایج است (Scott و همکاران، 1982).
کارخانجات مختلفی نسبت به تولید انبوه مکمل های معدنی و ویتامینی اقدام می نمایند که در عمل مقادیر زیادتری از مواد معدنی و ویتامینی را در تولیدات خود استفاده می کنند (Asaduzzaman و همکاران، 2005). بیش از 55 تا 70 درصد کل هزینه های پرورشی جوجه های گوشتی مربوط به خوراک مصرفی می باشد که حدود 3 درصد از محموع هزینه ها را مواد معدنی و ویتامین ها به خود اختصاص می دهند (افشار، 1376 و فتحی، 1383). ازت و فسفری که از طریق مصرف بیش از حد این مکمل ها از طریق فضولات به محیط اطراف دفع می شود به آلودگی بیشتر محیط زیست دامن می زند (Keshavarz، 1998). استفاده زیاد از مواد معدنی و ویتامین ها علاوه بر موارد یاد شده، از طریق ایجاد تداخل های مختلف مواد معدنی و ویتامینی در برخی موارد اثرات سوئی بر عملکرد و کیفیت تخم مرغ نیز دارد(افشار، 1376 و فتحی، 1383).
از طرفی با بالا رفتن سن، سرعت اضافه وزن کم تر گردیده و میزان خوراک مصرفی افزایش می یابد و احتمال داده می شود، میزان مواد معدنی و ویتامین های موجود در اقلام خوراکی مورد استفاده و نیز در جیره می تواند مقادیری از مواد معدنی و ویتامینی را برای تامین احتیاجات نگهداری و نیز تولید در مراحل بعدی پرورش تامین نماید (فتحی، 1383). گزارش های متعددی وجود دارد که مواد معدنی و ویتامین ها در اغلب موارد بدون در نظر گرفتن نیازهای واقعی بیش از حد نیاز به جیره های غذایی اضافه می شوند(Ruiz و Harms، 1990 ).
از آن جا كه كليه ويتامين هاي خالص جهت تهيه مكمل ويتاميني طيور از خارج كشور تهيه مي شود، ساليانه شاهد خروج مقادير زيادي ارز از كشور مي باشيم. لذا اهميت توجه به مقدار و چگونگي مصرف اين كالا در صنعت طيور بسيار حائز اهميت است. كاهش هزينه هاي اين بخش مهم ترين تاثير را بر سودآوري اين صنعت و توليدكنندگان آن خواهد داشت. در حالي كه با توجه به موارد ذيل به نظر مي رسد مصرف فعلي اين مقدار مكمل ويتاميني بيش از حد نياز باشد:
1- در حال حاضر مكمل هاي ويتاميني توليدي رايج در ايران كه براي جوجه هاي گوشتي تهيه می شود،
چندين برابر نياز هاي پيشنهادي ( 1994) NRC فرموله مي شود (لسون و سامرز، 1385 ).
2- با توجه به اين كه ويتامين هاي محلول در چربي توانايي ذخيره در كبد را دارند اين امكان وجود دارد كه ميزان ذخيره شده در طول دوره آغازين و رشد كفاف نياز دوره پاياني را بدهد (McDowell، 2000).
3 – مكان حضور ويتامين هاي مازاد بر نياز در مدفوع و مصرف مجدد آن ها از طريق مدفوع خواري وجود دارد (McDowell، 2000).
4- امكان تأمين بخشي از ويتامين هاي مورد نياز پرنده از طريق اقلام خوراكي اصلي موجود در جيره كه به هنگام جيره نويسي مورد توجه قرار نمي گيرد (NRC، 1994).
5- استفاده بي رويه مرغداران از برخي ويتامين ها به صورت مازاد بر مكمل ويتاميني موجود در جيره غذايي.
با توجه به نکات گفته شده آزمایش حاضر به منظور مقایسه انواع مکمل های معدنی و ویتامینی ویژه جوجه های گوشتی با توجه به صفات لاشه، پارامترهای خونی و فلور میکروبی روده صورت گرفته تا مناسب ترین مکمل 5/0 درصد مرغ گوشتی معرفی و از خروج ارز جلوگیری شود.

فصل دوم
کلیات و مرور منابع

2-1- مواد اولیه مورد استفاده در جیره های آزمایشی
2-1-1-
ذرت
گياه ذرت از جنس Zea  mays و از خانواده Gramineae است كه تاكنون 507 گونه آن شناخته شده است. ذرت گياهي است يكساله، ويژه مناطق گرم و فصول گرم سال در مناطق معتدل، گونه‌هاي مختلف ذرت در بيشتر نقاط دنيا قابل كشت و بهره‌برداري است، اما منشأ آن قارة آمريكا است و هنوز هم اين قاره مقام اول توليد و مصرف آن را دارا است. دانه ذرت به رنگ‌هاي زرد، سفيد، قرمز و بنفش ديده مي‌شود كه از بين آن ها در تجارت بين‌المللي گونه‌هايي كه داراي رنگ زرد هستند اولويت بيشتري دارند، رنگ زرد پوسته ذرت مربوط به گزانتين و ساير پيش‌سازهاي ويتامين A است(نويد شاد و جعفري صيادي، 1383).
ذرت پس از گندم و برنج مهم ترين منبع تامين غذا براي جمعيت در حال افزايش جهان مي باشد. ذرت به دليل قابليت هايي مانند قدرت سازگاري با شرايط اقليمي گوناگون، مقاومت نسبي به خشكي و عملكرد زياد، در بسياري از كشورها به طور گسترده كشت مي شود (Emam, ، 2007).

از دانه درشت به اشكال مختلف استفاده مي‌شود كه مهم‌ترين آن‌ها عبارتند از :
1ـ مصارف تغذيه‌اي براي انسان
2ـ مصارف تغذيه‌اي به عنوان خوراك دام و طيور
3ـ مصارف صنعتي براي توليد تنقلات مانند : ذرت پولك شده، برگ شده، پفك، آرد و بلغور ذرت كه از آن براي صبحانه استفاده مي‌شود.
4ـ آسياب كردن ذرت براي توليد نشاسته، سيروپ، دكسترين، روغن و حتي شكر
5ـ تغذيه فرآورده‌هاي تخميري مانند : الكل اتيليك، الكل بوتيريك، الكل پروپيليك، استالدهيد، استون، اسيد لاكتيك، اسيد استيك، گليسرول(نويدشاد و جعفري صيادي، 1383).
دانه ذرت حاوی غلظت کمی از پروتئین خام (حدود 80 گرم در کیلوگرم) در مقایسه با گندم و جو ( حدود 110 گرم در کیلوگرم) میباشد اما ارزش انرژی آن برای طیور بالاتر است ( حدوداً 14 در برابر 12.5 مگاژول در کیلوگرم). دلیل عمده این تفاوت در مقدار انرژی میزان بالای نشاسته ( بیش از 600 گرم در کیلوگرم) (Ward و همکاران، 1988) غلظت نسبتاً پایین پلی ساکاریدهای غیرنشاستهای محلول می باشد(Choct، 1997). در واقع ذرت حاوی یک گرم در کیلوگرم پلی ساکاریدهای غیرنشاستهای محلول می باشد در حالی که میزان آن ها در گندم، جو و چاودار به ترتیب 24، 45 و 46 گرم در کیلوگرم است (Cowieson، 2006). ذرت هم چنین غلظت پایینی از سایر فاکتورهای ضد تغذیهای مانند فیتین (Dardenne و همکاران، 1985)، ممانعتکنندههای تریپسین و لکتین را داراست (Cowieson، 2006). اما اگرچه به نظر میرسد که ذرت به خوبی توسط طیور هضم گردد، شواهدی وجود دارد که بیان میکنند، حضور نشاستههای مقاوم میتوانند ارزش انرژی ذرت را محدود سازند. اگرچه ذرت در جیره غذایی طیور عمدتاً به عنوان منبع انرژی لحاظ میگردد اما هم چنین، حدود 20% پروتئین در جیره آغازین جوجههای گوشتی را فراهم میسازد. اما پروتئین ذرت توازنی از اسیدهای آمینه را داراست که از لحاظ تغذیهای ضعیف به شمار میرود (Peter و همکاران، 2000). ذخایر عمده پروتئین در ذرت زئین و کافرین میباشد (MacDonald و همکاران، 1971). زئین از لحاظ مقداری مهمترین بوده و از لحاظ اسید آمینههای ضروری تریپتوفان و لیزین فقیر میباشد. بنابراین اگرچه ذرت منبع مهمی از انرژی برای طیور به شمار میرود اما مقدار پروتئین ذرت هم از لحاظ کمی و هم از جنبه کیفی ضعیف میباشد (Cowieson، 2006). ارزش انرژی ذرت و عناصر غذایی قابل دسترس موجود در آن میتواند متنوع باشد و از لحاظ سطح انرژی می تواند بزرگ تر از 162+_ کیلوکالری باشد. دلیل این تنوع ترکیب شیمیایی، مقدار نشاسته، ساختمان نشاسته، محافظت آمیلاز توسط آمیلوپکتین، قرار گرفتن نشاسته در بین ذرات درشت یا ماتریکس لیپید، پروتئین، کربوهیدرات و وجود ممانعت کنندههای آمیلاز و تراکم فیتات باشد (Cowieson، 2006).
ذرت به دلیل دارا بودن مقادیر قابل توجهی از عناصر غذایی قابل هضم، منبع مهمی از انرژی در تغذیه طیور گوشتی محسوب میگردد. کاربرد تغذیهای دانههای ذرت در جوجههای گوشتی بالا است و آن هم بر ضریب تبدیل مواد غذایی و هم وزن نهایی تأثیر گذار است. این عمدتاً به دلیل آن است که منبع انرژی آن به صورت نشاسته است که دارای قابلیت هضم بالایی در طیور میباشد علاوه براین به راحتی قابل پلت شدن بوده و در نتیجه منبعی با دانسیته بالا از انرژی به سهولت قابل استفاده به شمار میرود و از وجود فاکتورهای ضد تغذیهای عاری میباشد( لاربیر، 1390 ).

2-1-2- کنجاله سويا
سویا در اغلب کشورها کشت شده و بعد از فرآوري، در تغذیه دام و طیور استفاده می شود. تحقیقات نشان داده هیچ منبع پروتئینی را نمی توان بطور کامل جایگزین کنجاله سویا نمود. طی آزمایشی در سال 1917 مشخص شد حرارت دادن سویا، به دلیل تخریب مهارکننده هاي پروتئاز، موجب رشد و عملکرد بهتر حیوان می گردد. امروزه کنجاله سویا در بسیاري از مناطق به عنوان منبع اولیه تامین کننده پروتئین در تغذیه دام و طیور استفاده می شود. پیش بینی شده تولید جهانی کنجاله عصاره گیري شده با حلال، 114 میلیون
تن از کل 165 میلیلون تن در سال 2000 باشد (ﺑﯿﺎت، 91).
دانة سويا، حا وي 22-18 دانة سويا، حا وي و 35 تا 38 درصد پروتئين خام با قابليت هضم 88 درصد مي باشد (پوررضا، 1387). دانة سوياي خام داراي بازدارنده هاي بسياري است كه اين بازدارنده ها باعث كاهش قابليت هضم و قابليت استفاده از اسيدهاي آمينه در طيور، خوك و نشخواركنندگان مي شوند. معمولاً با استفاده از حرارت، ميزان اين باز دارنده ها كاهش مي يابد (مظاهري و رضوي، 1374). Balloun و Johnston ( 1953) گزارش كرد كه استفاده از دانة سوياي خام در جيرة طيور، ميانگين طول دورة زندگي را كاهش
و دفع متابوليكي اسيدهاي صفراوي را افزايش داده، كه اين امر باعث كاهش قابليت هضم چربي ها مي شود. به علاوه لكتين موجود در حبوبات باعث دفع آميلاز از طريق مدفوع شد ه و در نتيجه باعث كاهش قابليت هضم نشاسته مي گردد. مصرف دانة سوياي خام درجيرة طيور، باعث افزايش وزن غدة لوزالمعده ( 8 درصد در مقابل 37 درصد از وزن زنده )، افزايش وزن دوازدهه ( 35/1 در مقابل 06/1 درصد از وزن زنده)، كاهش مصرف غذا و رشد جوجه ها مي شود (Kaankuka و همکاران، 1996).
کنجاله سويا متداول ترين منبع تامين پروتيين جيره طيور است كه 30 تا 40 درصد جيره را تشكيل مي دهد. استفاده از اين ماده خوراكي به علت افزايش روبه تزايد قيمت آن، محدود بودن سطح زير كشت در كشور و وابسته بودن به واردات محدود است(پوررضا، 1374 ).
ﮐﻨﺠﺎﻟﻪ ﺳﻮﯾﺎ ﻧﺴﺒ

دسته بندی : پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید